~* サワレナイ *~ The Precious Memory with U

วันนี้ลองมานั่งคิดถึงสิ่งต่างๆที่ตัวเองชอบว่ามันมีอะไรบ้าง พอลิสต์ได้คร่าวๆ

ท้องฟ้า

ไม่เข้าใจว่าตัวเองมาชอบท้องฟ้าตอนไหน ออกจะดูแปลกหน่อย อะไรกัน ชอบท้องฟ้างั้นเหรอ
มันเป็นความชอบที่ตัวเองก็ไม่เข้าใจ รู้แค่ว่าชอบที่จะนั่งมอง ชอบที่จะถ่ายรูปเก็บเอาไว้
ไม่ว่ามันจะเปลี่ยนเป็นสีอะไร รึว่าเป็นแบบเดิมเหมือนทุกวัน ก็จะนั่งมองไม่มีเบื่อ
จริงๆแล้วมันคล้ายๆกับอาการคนเหม่อลอย แต่จริงๆมันก็แค่สิ่งที่ทำให้ตัวเองผ่อนคลาย
ทุกครั้งที่มองขึ้นไป สมองจะรู้สึกว่าผ่อนคลาย ร่างกายจะเบาสบาย เป็นความรู้สึกที่ดีมาก
นี่เป็นอีกเหตุผลที่ทำให้ชอบเครื่องบิน เพราะเป็นสิ่งที่ทำให้ได้อยู่ใกล้ท้องฟ้ามากที่สุด

เปียโน

เป็นคนชอบฟังเปียโนบรรเลงมาก ถ้าเพลงสตริงไหนมีบรรเลงที่เป็นเปียโนก็จะฟังวนทั้งวัน
หลังจากนั้นก็จะเอาแต่ฟังเวอร์ชั่นที่เป็นเปียโนแล้วเลิกฟังเวอร์ชั่นที่มีคนร้องไปเลย ฮ่าๆๆๆ
เสียงเปียโนเป็นอะไรที่ใส ไม่ได้ช่วยแค่ทำให้รู้สึกผ่อนคลาย แต่จริงๆทำให้เรามีสมาธิด้วย
เวลาเราฟังเพลงมีคนร้อง เราจะจับเนื้อร้องรวมๆ แต่เปียโนทำให้เราต้องฟังเมโลดี้ทุกตัว

กาแฟ

หลังๆรู้สึกว่าหลงใหลไปกับกลิ่นของกาแฟมากกว่าเก่า เมื่อก่อนก็ดื่มบ้าง แต่ไม่มาก
ตอนนี้ไม่ได้ดื่มก็ขอเข้าไปนั่ง ให้มันได้กลิ่มหอมๆของกาแฟหน่อยก็ยังดี ฮ่าๆๆๆ
แน่นอนร้านกาแฟสุดโปรดก็หนีไปไหนไม่ได้อกจากสตาร์บัคส์ชอบการบริการที่ร้านสุดๆ
เวลาเหมาะๆที่จะดื่มกาแฟคือเวลาที่ต้องไปอ่านหนังสือคนเดียว ได้บรรยากาศมาก
ส่วนตัว คิดว่าการดื่มกาแฟเหมาะที่จะดื่มตอนอยู่คนเดียว เพราะเราจะได้ดื่มด่ำได้เต็มที่

หนังย้อนยุค

ไม่ว่าจะละคร หนัง นวนิยาย อะไรต่างๆนาๆจะชอบดูชอบอ่านมากถ้าเป็นแนวย้อนยุค
เป็นคนไม่ชอบอะไรที่ทันสมัยและไม่ค่อยจะใส่ใจในเรื่องเทคโนโลยีถ้าไม่จำเป็น
มองว่าอะไรมากมายในสมัยก่อนนั้นดีกว่าสิ่งที่มีอยู่ในตอนนี้ มันเรียบง่ายและเข้าใจง่าย
สังคมเราในตอนนี้มีแต่อะไรไม่รู้ ตามไม่ทันแล้วมันสะดวก แต่ไม่มีเสน่ห์เลยซักนิด
เอาง่ายๆ เป็นคนที่ชอบเครื่องแต่งกายสมัยก่อนมาก พวกกระโปรงยาวๆลูกไม้ สวยมาก
กระโปรงนักศึกษาตัวเอง มีตัวนึงตัดแบบสมัยก่อนเอาไว้ใส่ไปเก๋ๆ มันจะยาวๆและผ้าจะพลิ้วๆ

จริงๆก็มีเยอะกว่านี้ เอาไว้นึกอะไรออกอีกจะมาต่อพาร์ทสองแล้วกัน

ตอนนี้เป็นเวลาตีสี่แล้ว จริงๆมันก็เรียกว่าเข้าสู่อีกวันแล้วหละนะ ว่าแต่ทำไมยังมานั่งอัพไดอีกหละ
คำตอบคือ รอเวลาที่จะต้องไปสอบนั่นเอง ไม่อยากนอนแล้ว กลัวนอนแล้วตื่นไม่ทันสอบ

เมื่อกี้เพิ่งโหลดเพลงประกอบละคร HTG มาฟัง ชอบเพลง하늘을 봐  부가킹즈มาก
ไม่ไหวแล้ว เวลาฟังเพลงนี้ ทั้งๆที่ไม่รู้ความหมายนะ แต่มันนึกถึงแบบบรรยากาศหลังฝนตก
แบบที่ว่าดอกไม้มีน้ำเกาะอยู่ ผีเสื้อบิน ผู้คนกำลังเก็บร่ม แสงแดดกำลังสาดผ่านเมฆ
ความอึมครึมเริ่มหายไป และแสงสว่างเริ่มมาแทนที่ มันให้ความรู้สึกแบบนี้เลยจริงๆ ฮ่าๆๆ

พรุ่งนี้ ไม่สิ วันนี้ตอนเช้าเก้าโมงสอบวิชา Sales Management โอ้ววว ยากมากกก
คือนั่งอ่านมาตั้งแต่ประมาณบ่ายครึ่ง บทนึงใช้เวลาอ่านนานมาก เพราะว่าข้ามไม่ได้เลยซักบรรทัด
นั่งอ่านมีพักทานข้าวเย็นแป๊ปนึงแล้วก็อ่านต่อเรื่อยๆ จนมาหยุดตอนตีสามแล้วนั่งพักผ่อนสมอง
กะว่าซักตีห้าครึ่งจะทวนอย่างจริงจัง เจ็ดโมงครึ่งอาบน้ำ ทวนอีกครั้งคร่าวๆแล้วไปมหาวิทยาลัย
ก่อนเข้าห้องสอบก็หยิบเอามาดูนิดหน่อย แล้วก็สอบให้มันจบๆไปเลย จะได้รับกลับมานอน (จะได้นอนเหรอ)

ช่วงนี้กำลังเพ้อๆ มีเรื่องในใจอยู่หลายเรื่อง แต่ขี้เกียจจะเล่าให้ใครฟัง เหอะๆ
อาจจะเพราะว่ามันเป็นเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับใคร แต่เกี่ยวกับตัวเองล้วนๆ เล่าให้ใครฟังก็ปวดหัวเปล่าๆ
อ้อ อีกอย่างนึง คิดว่าปัญหาบางอย่างมันจะจบลงเร็วๆนี้แล้ว เพราะฉะนั้นคงไม่น่าเป็นห่วง
มีอีกเรื่องที่กำลังบ้าบอ เรื่องขี้น้อยใจมันเริ่มกลับมาอีกแล้ว หวังว่ามันจะไม่แรงจนบ้าบอไปกว่านี้

คิดถึงตูนว่ะ ไม่ได้คุยกันเท่าไหร่ ล่าสุดคุยกันเรื่องจะไปญี่ปุ่น ตั้งใจว่าเดี๋ยวจะเที่ยวกันที่นู่นเลย
ไปญี่ปุ่นหกอาทิตย์คราวนี้ อยากเที่ยวไหนจะเที่ยวให้หมดเลย อยู่ยาวขนาดนี้แล้วนี่นะ
อาหารฟรีเฉพาะจันทร์ถึงศุกร์ เสาร์อาทิตย์เค้าจะให้เงินเราแล้วไปหาทานเอง โฮกกกก
สงสัยมันไม่ได้ไปไหนไกลนอกจาก โตเกียวและไซตามะ เหอะ ไกลกว่านั้นแพงไม่ไหวจริงๆ
แต่จริงๆตั้งใจว่าจะไปนาโกย่าด้วย คิดถึงมาริอ่ะ คุยกันไว้ว่าจะหาเวลาเจอกัน ต้องคุยกันอีกที
ยังไม่อยากเชื่อตัวเองว่าจะได้ไปญี่ปุ่นอย่างที่ฝันเอาไว้แล้ว แม้ว่าจะไม่เหมือนที่วาดเอาไว้ แต่ก็ได้ไปวะ
นอกจากจะได้ไปแล้วงานนี้ยังไปฟรีอีกด้วย ลดปัญหากู้ยืมพ่อแม่ได้นิดหน่อย จริงๆก็เยอะอยู่
ค่าเครื่องบิน ค่าที่พัก ค่าเดินทาง สถาบันออกให้หมด แล้วก็มีเบี้ยเลี้ยงให้
ถ้าจะซื้ออุปกรณ์การเรียนมีงบให้ห้าพันเยน แต่คงไม่พอซื้อดิคไฟฟ้า อันนั้นต้องจ่ายเพิ่มเอง
ยังคงไม่รู้ต่อไปว่าจะเอาเงินติดตัวไปเท่าไหร่ เพราะไปนี่กะเที่ยวให้คุ้มด้วยเลยอ่ะนะ
ก่อนไปคงต้องขุดเอาเสื้อผ้าตอนไปเกาหลีมานั่งเลือก บางตัวมันก็ใช้ได้ แต่บางตัวหนาไป
ที่ไปเกาหลีมาเมื่อต้นปีมันหนาวกว่าที่กำลังจะไปญี่ปุ่น ช่วงนั้นเกาหลีแบบว่าอากาศอุ่นช้า
ตอนแรกนึกว่าไปเกาหลีจะเริ่มอุ่นแล้วที่ไหนได้ ก่อนไปถึงหิมะมันยังตกอยู่เลย แม่เจ้า
แต่ตอนที่ไปไม่ตกแล้ว ไม่งั้นได้แข็งตาย แต่จริงๆตัวเองก็ชอบนะอากาศหนาวๆเนี่ย ฮ่าๆๆ
ไม่ค่อยเป็นหวัดเพราะอากาศเย็น จะเป็นก็แต่เวลาอากาศร้อน ไม่ชอบเลยจริงๆ
เอาหละ ไปญี่ปุ่นคราวนี้เดี๋ยวจะพกเสื้อผ้าสวยๆไปด้วย เผื่อได้ใส่เที่ยวเดินในโตเกียวงามๆ

โปสเตอร์มันแปะแล้ว โฮกกก มันคือโปสเตอร์ที่เป็นรูปตัวเองกับบราเดอร์
อาจารย์จับไปถ่ายกับบราเดอร์ แล้วเอารูปไปทำโปสเตอร์ติดรอบมหาวิทยาลัย อายได้อีก
แล้วแบบเขียนชื่อ เลขไปดีเบ้อเริ่ม โฮกกก กลัวเค้าไม่รู้เหรอคะว่ามันคือนู๋ อ๊ากกก
ก็ยังงงๆ ว่าตัวเองเนี่ยนะ ชนะที่หนึ่งของประเทศ กล้าที่จะชนะ มันได้รางวัลมางงๆ
แล้วมันยังกล้าที่จะเป็นตัวแทนประเทศไทยไปญี่ปุ่นต่ออีก กล้ายิ่งกว่า ฮ่าๆๆๆ
แต่นะ นับตั้งแต่ปีที่แล้ว มันก็กล้าละ กล้าที่จะไปขอเซ็นเซย์เป็นตัวแทนมหาวิทยาลัยไปแข่ง
จำได้ว่าเริ่มเขียนเรียงความภาษาญี่ปุ่นตั้งแต่เดือนห้า แล้วก็ส่งไป ผลว่าติดห้าคนสุดท้าย
แล้วก็ต้องไปพูดโชว์ในรอบสุดท้าย ซ้อมเกือบทุกวัน ฝึกก่อนนอนตลอด จนเก็บเอาไปฝัน
สุดท้ายก็ชนะสมใจ จริงๆคิดเอาไว้แค่ที่สาม แต่นี่ชนะเลิศมา ดีใจจริงๆ
วันนั้นทุกคนในบ้านไปเชียร์ ทั้งคุณพ่อ คุณแม่ มัดหมี่ ขนไปหมดบ้านเลย
ส่วนกองเชียร์ทางมหาวิทยาลัยก็ขนกันมาเยอะได้อีก มากันเกือบทั้งคณะเลย
มีเหล่าเซ็นเซย์ ซาวาดะเซ็นเซย์ โยชิโกะเซ็นเซย์ มารุยาม่าเซ็นเซย์ มิกะเซ็นเซย์ ฮิโรโกะเซ็นเซย์
มีอีกกกก โคจิเซ็นเซย์ สุพินเซ็นเซย์ มิกะซังภรรยาซาวาดะเซ็นเซย์ โฮกกก เยอะมาก
ที่อื่นเค้ามากันแบบ สองคน ไม่เกินนั้น มหาวิทยาลัยเรานี่ ขนไปเกือบหมด
ขอขอบคุณทุกคนมาที่ไปให้กำลังงใจ แล้วตอนประกาศรางวัล กรี๊ดให้ลูกศิษกันดังได้อีก ฮ่าๆๆๆ

อูยยย นี่มันจะสอบนะ ยังมานั่งอัพไดยาวได้อีก ฮ่าๆๆๆ
เคยถามหลายคนว่าทำไมเวลาใกล้สอบแล้วเอาแต่อยากทำอย่างอื่น
ใครซักคนบอกว่า อยากหนีความจริงไง เลยแบบพยายามไม่คิดถึงมันแล้วเอาแต่ทำอย่างอื่น ฮ่าๆๆ
สงสัยที่เค้าพูดกันนี่ท่าว่าจะจริง ฮ่าๆๆๆ เอาหละ นี่ก็ตีสี่ครึ่งแล้ว อีกชั่วโมงต้องเริ่มทวนหนังสือต่อ
ตอนนี้ก็นั่งฟังเพลงอารมณ์หลังฝนตกนั่นไปก่อนแล้วกัน ฮ่าๆๆ (สรุปที่อ่านมาลืมหมดเลย เวรกรรม)

edit @ 23 Sep 2009 04:28:21 by Sawarenai