อารมณ์แปรปรวน
posted on 07 Sep 2009 21:53 by sawarenai in University
ช่วงนี้เรียกได้ว่าเป็นช่วงมรสุมของชีวิต ทำอะไรมันก็ไม่ได้อย่างใจไปหมดเลย
มีเรื่องอะไรเข้ามาหน่อยก็ทำเอานอนไม่หลับ ไม่ก็นอนเครียดจนตื่นมาปวดหัว
น่าสงสารคนรอบข้างที่ตามอะไรไม่ทัน เปลี่ยนอารมณ์เร็ว จนใครก็ตามไม่ทัน
แต่พูดไปก็เท่านั้นมันเป็นบ่อยจนเค้าไม่อยากจะตามแล้ว มีแต่คำว่าระอา
ถ้าเงียบไป อย่างมากก็แค่มีคำพูดแนวๆว่า ปล่อยมันไปเถอะ เป็นบ้าอะไรอีก
ช่างมันเถอะ อย่ามาใส่ใจกับคนบ้าๆเลย ยังไง มันก็บ้าๆของมันแบบนี้บ่อยๆ
ไม่มีอะไรดีขึ้น สงสารคนที่เค้าเป็นห่วงและทนฟัง ขอโทษจริงๆที่ทำให้เป็นห่วง
อยากเป็นคนปล่อยวางกับอะไรต่อมิอะไรได้บ้าง แต่นะนั่งบ่นไปก็เท่านั้น ไม่มีอะไรดีขึ้น
------------------------- [...หนีไปสงบสติอารมณ์...] -------------------------
โอเค มันหายบ้าไปนิดนึงละ บางทีเวลาที่เจออะไร ก็ต้องหนีไปทำใจ อยู่เงียบๆ
หลังจากไปนอนสลบสติอารมณ์เล่นซุโดคุมา มันก็เย็นลงบ้างแล้ว หึหึ
อย่างน้อยก็ไม่ระเบิดห้องแตกหละวะ ไม่งั้นเจอใครได้เหวี่ยงหมดแน่นอน
ตอนนี้กำลังบ้าฟังเพลงไทย ไม่รู้อารมณ์ไหน กลับมาฟังเพลงไทย พวกเพลงเก่าๆ
แต่ก็ไม่ได้เก่ามากขนาดแบบรุ่นพ่อแม่นะ เป็นแบบสมัย พีซเมกเกอร์ อะไรแนวนั้น
คิดว่าเพลงไทยสมัยก่อนดีกว่าตอนนี้มากๆ ทำนองมันเพราะและติดหูมากกว่า
ตอนนี้เพลงไทยที่ชอบก็มีของแสตมป์ อันนั้นชอบมากจริงๆ ทั้งดนตรีและเนื้อเลย
เริ่มเบื่อเพลงเกาหลีญี่ปุ่นแล้ว ไม่รู้ทำไม เหมือนไม่มีอะไรใหม่ๆที่ชอบหละมั้ง
อีกอย่างดงบังยังไม่ได้ออกเพลงอะไรใหม่ด้วย รอออกเพลงใหม่ก็คงมีอะไรให้ฟัง
พรุ่งนี้พรีรีจิสแล้ว ยังไม่แน่ใจเลยว่าจะลงอะไรบ้าง เทอมหน้าต้องลงแต่ตัวญี่ปุ่น
เพราะว่าจะไปอยู่ญี่ปุ่นตั้งแต่ปลายตุลายันต้นธันวา มันกินเวลาเรียนไปเดือนกว่า
แล้วเดือนกว่าที่ว่าคือต้องกลับมาตามงานเอาเอง แย่หน่อยไม่มีเพื่อนเรียน เฮ้ออออ
ทุกอย่างเลยต้องกระเสือกกระสนเอาเอง เอาเถอะ ตนเป็นที่พึ่งแห่งตนนี่เนอะ สู้ๆ
ระยะก่อน มีช่วงที่คิดว่า เวลานี้มันช่างมีความสุขเสียนี่กระไร เหมือนฝันไป
สุดท้ายพอตื่นขึ้นวันวานอันแสนหวานนั่นก็กลายมันเป็นความจริงที่เลวร้าย
ไม่มีอะไรแย่ไปกว่าการต้องรับความจริงที่แสนเจ็บปวดอีกแล้วหละ เฮ้ออออออ
ช่วงนี้ถอนหายใจวันละร้อยรอบได้ ต่อให้หัวเราะอีกล้านทีก็ชดเชยไม่ได้แน่ๆ
แย่จังที่มันหลงระเริงไปกับความสุขชั่วคราวที่มันเพ้อฝันเอามากๆ ปวดใจจริง
หลังจากที่ตื่นขึ้น ก็ได้แต่บอกตัวเองว่า ตื่น และตั้งสติ อย่ามัวแต่คิดถึงเรื่องความฝัน
คนเรายังต้องก้าวต่อไป วันที่ผ่านมาเก็บเอาไว้เป็นบทเรียนและตอกย้ำเราก่อนจะทำอะไร
ก้าวต่อไปต้องค่อยๆไป ก้าวอย่างระมัดระวัง ที่สำคัญ เลือกทางที่จะไปให้ถูก
แบะแม้ว่าก้าวไปแล้วจะเป็นทางที่ผิด ก็ต้องทำใจยอมรับ และไม่กลัวที่จะก้าวต่อไป
สุดท้ายของไดอารี่วันนี้ ขอบคุณหลายๆคนที่ทนรับฟังความอะไรบ้าๆนี่
และท้ายที่สุด เราเองก็จะพยายามค้นหาหนทางที่เหมาะที่ควร และก้าวไปอย่างภูมิใจ
มีเรื่องอะไรเข้ามาหน่อยก็ทำเอานอนไม่หลับ ไม่ก็นอนเครียดจนตื่นมาปวดหัว
น่าสงสารคนรอบข้างที่ตามอะไรไม่ทัน เปลี่ยนอารมณ์เร็ว จนใครก็ตามไม่ทัน
แต่พูดไปก็เท่านั้นมันเป็นบ่อยจนเค้าไม่อยากจะตามแล้ว มีแต่คำว่าระอา
ถ้าเงียบไป อย่างมากก็แค่มีคำพูดแนวๆว่า ปล่อยมันไปเถอะ เป็นบ้าอะไรอีก
ช่างมันเถอะ อย่ามาใส่ใจกับคนบ้าๆเลย ยังไง มันก็บ้าๆของมันแบบนี้บ่อยๆ
ไม่มีอะไรดีขึ้น สงสารคนที่เค้าเป็นห่วงและทนฟัง ขอโทษจริงๆที่ทำให้เป็นห่วง
อยากเป็นคนปล่อยวางกับอะไรต่อมิอะไรได้บ้าง แต่นะนั่งบ่นไปก็เท่านั้น ไม่มีอะไรดีขึ้น
------------------------- [...หนีไปสงบสติอารมณ์...] -------------------------
โอเค มันหายบ้าไปนิดนึงละ บางทีเวลาที่เจออะไร ก็ต้องหนีไปทำใจ อยู่เงียบๆ
หลังจากไปนอนสลบสติอารมณ์เล่นซุโดคุมา มันก็เย็นลงบ้างแล้ว หึหึ
อย่างน้อยก็ไม่ระเบิดห้องแตกหละวะ ไม่งั้นเจอใครได้เหวี่ยงหมดแน่นอน
ตอนนี้กำลังบ้าฟังเพลงไทย ไม่รู้อารมณ์ไหน กลับมาฟังเพลงไทย พวกเพลงเก่าๆ
แต่ก็ไม่ได้เก่ามากขนาดแบบรุ่นพ่อแม่นะ เป็นแบบสมัย พีซเมกเกอร์ อะไรแนวนั้น
คิดว่าเพลงไทยสมัยก่อนดีกว่าตอนนี้มากๆ ทำนองมันเพราะและติดหูมากกว่า
ตอนนี้เพลงไทยที่ชอบก็มีของแสตมป์ อันนั้นชอบมากจริงๆ ทั้งดนตรีและเนื้อเลย
เริ่มเบื่อเพลงเกาหลีญี่ปุ่นแล้ว ไม่รู้ทำไม เหมือนไม่มีอะไรใหม่ๆที่ชอบหละมั้ง
อีกอย่างดงบังยังไม่ได้ออกเพลงอะไรใหม่ด้วย รอออกเพลงใหม่ก็คงมีอะไรให้ฟัง
พรุ่งนี้พรีรีจิสแล้ว ยังไม่แน่ใจเลยว่าจะลงอะไรบ้าง เทอมหน้าต้องลงแต่ตัวญี่ปุ่น
เพราะว่าจะไปอยู่ญี่ปุ่นตั้งแต่ปลายตุลายันต้นธันวา มันกินเวลาเรียนไปเดือนกว่า
แล้วเดือนกว่าที่ว่าคือต้องกลับมาตามงานเอาเอง แย่หน่อยไม่มีเพื่อนเรียน เฮ้ออออ
ทุกอย่างเลยต้องกระเสือกกระสนเอาเอง เอาเถอะ ตนเป็นที่พึ่งแห่งตนนี่เนอะ สู้ๆ
ระยะก่อน มีช่วงที่คิดว่า เวลานี้มันช่างมีความสุขเสียนี่กระไร เหมือนฝันไป
สุดท้ายพอตื่นขึ้นวันวานอันแสนหวานนั่นก็กลายมันเป็นความจริงที่เลวร้าย
ไม่มีอะไรแย่ไปกว่าการต้องรับความจริงที่แสนเจ็บปวดอีกแล้วหละ เฮ้ออออออ
ช่วงนี้ถอนหายใจวันละร้อยรอบได้ ต่อให้หัวเราะอีกล้านทีก็ชดเชยไม่ได้แน่ๆ
แย่จังที่มันหลงระเริงไปกับความสุขชั่วคราวที่มันเพ้อฝันเอามากๆ ปวดใจจริง
หลังจากที่ตื่นขึ้น ก็ได้แต่บอกตัวเองว่า ตื่น และตั้งสติ อย่ามัวแต่คิดถึงเรื่องความฝัน
คนเรายังต้องก้าวต่อไป วันที่ผ่านมาเก็บเอาไว้เป็นบทเรียนและตอกย้ำเราก่อนจะทำอะไร
ก้าวต่อไปต้องค่อยๆไป ก้าวอย่างระมัดระวัง ที่สำคัญ เลือกทางที่จะไปให้ถูก
แบะแม้ว่าก้าวไปแล้วจะเป็นทางที่ผิด ก็ต้องทำใจยอมรับ และไม่กลัวที่จะก้าวต่อไป
สุดท้ายของไดอารี่วันนี้ ขอบคุณหลายๆคนที่ทนรับฟังความอะไรบ้าๆนี่
และท้ายที่สุด เราเองก็จะพยายามค้นหาหนทางที่เหมาะที่ควร และก้าวไปอย่างภูมิใจ