~* サワレナイ *~ The Precious Memory with U

ได้รับมอบหมายมาจากรุ่นพี่ให้ไปเปิดบู้ทในนามของมหาวิทยาลัย เอาวะ ไปก็ไป
เตรียมงานกันมาเรื่อยๆต่เอาเข้าจริงๆ ได้วางแผนจริงจังเอาสองวันก่อนงานจริง
ตอนเย็นนัดเจอเพื่อนๆที่ห้องซ้อมดนตรีโดยมีจอมเป็นคนพาไปใช้ห้อง (อภิสิทธิ์มาก)
นั่งคุยกันจนหิวข้าวก็เลยพักไปทานข้าวแล้วก็มทีเล่นกันจนเริ่มรู้จักเพื่อนคนอื่นๆมากขึ้น
กลับมาที่ห้องคิดแผนงานกันต่อ แต่มันก็ดึกแล้ว สามทุ่มแล้ว เลยต้องแยกย้ายและนัดออนเอ็ม
กลับมาที่หอแล้วก็รีบออนทันที แต่เพราะคืนก่อนนอนดึกเลยไม่ได้คุยโต้รุ่งเหมือนคนอื่นๆ

เช้าวันศุกร์ตื่นมาแล้วก็ไปที่สำเพ็งกับพาหุรัดเพื่อซื้ออุปกรณ์ที่เมื่อเช้ามืดเพื่อนๆลิสต์มา
ไปเดินกันสองคนกับน็อป เดินได้ไม่นานฝนก็ตั้งเค้า โชคดีที่ขึ้นแท็กซี่ก่อนเลยไม่เปียก
แวะสยามทานข้าว ก่อนถึงร้านเจอพี่โบว์โดยบังเอิญด้วย กูเซ็น กูเซ็น ฮ่าๆๆๆ
ทานๆอยู่เพื่อนเริ่มโทรหาเลยเร่งมือแล้วรีบนั่งรถไฟฟ้าไปที่ศูนย์ประชุมทันที
เจอตาล แล้วก็คนอื่นๆ แต่พวก ปาย จอม แพท ไปซื้อของกันยังไม่กลับ
พวกเคนก็ยังไม่มาถึง เลยได้แต่ทำงานในส่วนเท่าที่ทำได้ แต่ก็ไม่เยอะมาก
พอพวกจอมกลับมาก็ยังทำได้ไม่มาก เพราะรอเคน สรุปเคนมา ของไม่พอ
เลยต้องนั่งใต้ดินไปเอสพลานาร์ดกับจอมและตาล ซื้ออุปกรณ์และเสบียงมาเพิ่ม
งานนี้กว่าจะเลิกงานกันก็เที่ยงคืนกว่า ยัง ยังไม่ได้กลับหอ เพราะต้องไปซ้อมบูม
หาที่โล่งกว้างไม่ได้เลยต้องไปที่สี่แยกสีลมตรงลานหน้าสวนลุม น่ากลัวได้อีก
ซ้อมกันจริงจังจนถึงตีสองครึ่งถึงได้แยกย้ายกันกลับบ้าน ตัวเองก็กลับรถจอม
กว่าจะถึงหอก็ต้องส่งคนนั้นคนนี้เยอะแยะมากมาย เลยหลับระหว่างทางซะเลย

วันรุ่งขึ้นโทรปลุกคนขับรถ ขี้เซาตั้งนานกว่าจะคุยกันรู้เรื่อง วันนี้เลยไปสายหน่อย
แต่ว่าก็ทันเตรียมงานที่เหลือๆ แล้วก็เจอน้องๆที่มาช่วยบูมด้วย ตังสูงกันจริงๆ
กว่าจะได้บูมก็สิบโมงกว่า งานนี้เล่นกันสุดชีวิตไม่ห่วงสวยงามแล้ว เน้นที่สะพรึง
ต้องขอบใจน้องๆมากที่มาช่วยงาน ไม่งั้นพวกพี่ๆตายแน่นอน แบบไม่เหลือซาก
เลิกงานก็ไม่กลับแต่งบู้ทต่อ เพราะวันต่อไปคนจะน้อย เลยปรับที่นิดหน่อย
หลังจากนั้นก็หอบกันไปทานข้าวที่เอสพลานาร์ด ถึงที่ก็ยังเลือกร้านกันไม่ได้อีก
สุดท้ายจบที่โอโตยะ นั่งทานกันสิบเอ็ดชีวิต นั่งกันจนเค้าปิดไฟ น่ากลัวมากกกก
งานนี้รู้จักน้องหน้าใหม่ๆเยอะเลย ทั้ง นุ่น หม่ำ(หม่อง) กัน คิว โอ้ค ฮาๆทั้งนั้น
ขากลับน้องๆก็ติดรถกลับหอด้วย เพราะบางคนอยู่หอใน แต่สุดท้ายไอ้เราก็หลับในรถอยู่ดี

วันสุดท้ายแอบมีแขบรับเชิญมาช่วย สาวสวยแห้มรูมเมทกี้ ฮ่าๆ
งานนี้เงียบเหงาได้อีก คนที่เดินมีแต่พวกเฝ้าบู้ท เลยเน้นเอาสบายๆแล้วสนุกๆกันเอง
มาซาโกะเซ็นเซย์ก็มานั่งช่วยๆกันอยู่นาน สนุกสนาน แถมเลี้ยงโดนัทด้วย
วันเสาร์ไม่ได้ทานอะไรเลย วันนี้ค่อยยังชั่ว ได้ทานข้าว ทานขนม
แต่กว่าจะจบงานก็ไม่ใช่ไม่เหนื่อย โฮกก แต่แล้วมันก็เสร็จสิ้นไปได้ด้วยดี

งานนี้แม้จะไม่ได้รางวัลอะไรติดมา แต่ก็ได้ประสบการณ์ และได้รู้จักเพื่อนๆพี่ๆน้องๆ
ขอบคุณทุกคนที่ทำให้งานมันออกมาดีขนาดนี้ เอาไว้งานหน้าช่วยกันอีกเนอะ