~* サワレナイ *~ The Precious Memory with U

เคยบ้างมั้ยที่คุ๊มานั่งคิดว่าแท้จริงแล้วคุณเป็นคนยังไงกันแน่...

เมื่อก่อนเคยคิดว่าจริงๆแล้วตัวเองเป็นคนที่เข้มแข็งไม่ย่อท้อเรื่องใดใด แต่พอม.ต้นกลับกลายเป็นว่าตัวเองขี้แย ร้องไห้ง่าย สวนตอนนี้ ตัวเองเป็นเหมือนคนที่ไม่ใช่ตัวเอง เหมือนกับว่าต้องคอยปรับตัวตามคนอื่นตลอดเวลา มันทำให้ความเป็นตัวของตัวเองหายไป ทำให้ไม่รู้จักตัวเองเลยซักนิด

ตอนนี้ถ้าขอพรอะไรได้ข้อนึง ก็อยากจะขอย้อนเวลาไปตอนนึงของชีวิตที่ทำพลาดไป ไม่น่าเชื่อว่าจนถึงตอนนี้ก็ยังลืมไม่ได้ซักที ทุกครั้งที่เห็นสิ่งนั้นก็ทำให้คิดถึงวันนั้นอีก อยากให้มันหายไป อยากให้ทำอีกอย่างที่ไม่เหมือนกับสิ่งที่ทำไป แต่นะ มันก็แค่ความหวังอย่างนึงซึ่งมันเป็นไปไม่ได้เลย เฮ้อ... น้องคนนึงเคยบอกการถอนหายใจไม่ดี ทุกครั้งที่ถอนหายใจ น้องก็จะบอกว่าอีกแล้วนะคะ ฮ่าๆๆๆ

โลกไซเบอร์จริงๆแล้วมันไม่ได้เลวร้ายไปซะหมดนะ ตัวเองก็ได้รู้จักคนดีดีเยอะแยะมากมาย ได้น้องสาวที่น่ารักมาตั้งหลายคน ได้พี่ๆ และเพื่อนๆที่พูดคุยกันสนุกสนาน มีหลายอย่างที่อึ้งๆและประทับใจมากมาย แต่จริงๆแล้วมันก็ไม่ใช่ว่าจะดีทั้งหมดนะ คนบางกลุ่มที่เจอก็น่ากลัวจนตกใจ ไม่อยากจะเชื่อว่าคนแบบนี้มีด้วยเหรอ แต่เอาเถอะโลกเรามันก็มีคนหลายคน ต่างกันออกไปแล้วแต่พื้นฐานที่มากัน

วันนี้ก็เริ่มทำงานกลุ่มแล้ว รู้สึกเหนื่อยมาก เพราะว่าเหมือนต้องทุ่มเทกับมันตลอดเวลา เอาเถอะชินแล้ว... เค้าบอกว่าเราทำอะไร มันก็จะเป็นประสบการณ์สำหรับเราในภายภาคหน้า ^^ เพราะฉะนั้นก็สู้ๆ สู้ตาย~ รายงานภาษาอังกฤษวันนี้ก็ทำได้ไม่ค่อยดีนัก อะไรที่เตรียมไป ไม่ได้พูดเลย ไปพูดอย่างอื่นแทน แง่ววววว ส่วนสอบวันนี้ก็ เอ่อ ผิดไปเยอะเหมือนกัน ไม่ชอบเวลาเอาข้อสอบแบบนี้มาเลย คือว่าบอกให้อ่านมาเท่านี้ แต่จริงๆออกเกินไปเยอะเลย อาจารย์คะ แล้วนู๋จะตอบได้มั้ยคะ???? เซ็งจริงๆเลย ส่วนstats ผมสอบออกมาได้ดีกว่าที่คิด มันก็โอเคหละนะ ^^V

ตอนนี้ที่ที่อยากไปที่สุดก็คงไม่พ้นบ้าน อยากนอนดูทีวีกับคุณแม่ อยากไปเดินเที่ยวกับคุณแม่ อยากไปนอนเล่นที่พัทยากับคุณพ่อ อยากนั่งคุยกับน้อง อยากเล่นกับกู๊ดแบล๊ค คิดถึงบ้านนนนนนนนนนนนนนนนนน อ่อ อยากเจอน้องซิน น้องน้ำ คุณแม่น้องน้ำ พี่เจเจ พี่โบ ปุ้ย และน้องๆพี่ๆเพื่อนๆคนอื่นในบ้านด้วย ไม่ว่าบ้านไหน ก็คิดถึง คิดถึงคนในบ้านทั้งสองที่เลย >.<