~* サワレナイ *~ The Precious Memory with U

มีเรื่องราวมากมายเกิดขึ้นในช่วงที่ผ่าน แต่ถ้าจะให้เขียนเกี่ยวกับทั้งหมด มันคงทำไม่ได้ วันนี้เป็นวันที่แย่ที่สุด นอกจากใจจะไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้ว สมองยังไม่ทำงานอีก ตอนบ้ายนั่งปวดท้องอย่างรุนแรงค่ะ ปวดท้องจนแทบทนไม่ไหวเลย นั่งเรียนไม่ค่อยรู้เรื่องแต่ก็ต้องฟังที่อาจารย์สอน ทรมานสุดๆ ขนาดแนนเอายาให้ทานแล้วมันยังไม่หายเลยอ่ะ อีกอย่างคือเครียดเรื่องคะแนนด้วย แต่ก็นะ มันผ่านมาแล้วจะเครียดไปมันก็ไม่ใช่ว่าจะเพิ่มขึ้นมา แต่ก่อนไฟนอลคงต้องขยันกว่าเดิมเป็นสองเท่า

เชื่อรึไม่ก็ตาม ตอนนี้อิ่มตัวเรื่องที่เคยบ้าๆแล้วอ่ะ อาจจะเพราะเรื่องการเรียนมันมาทำให้เครียด เลยไม่ค่อยจะกระตือรือล้นกับเรื่องอย่างอื่นซักเท่าไหร่ วันนี้เวลาว่างเยอะก็ได้คิดอะไรมากมายเลยหละ คิดเรื่องที่เราทำๆไป และเรื่องที่ตั้งใจจะทำ ก่อนอื่นคงต้องถามตัวเองว่าเป้าหมายคืออะไร เพื่ออะไร และทำยังไงถึงจะทำสำเร็จได้ เคยถามใจตัวเองหลายครั้งแล้วว่า สิ่งที่เราอยากทำ มันใช่แน่เหรอ มันคือสิ่งที่เราอยากจะทำจริงๆเหรอ ที่เราอยากทำไม่ใช้เพราะองค์ประกอบอื่นใช่มั้ย คำตอบคือใช่ รู้สึกดีกับตัวเองที่ความฝันอย่างนึงที่ไม่คิดไว้ตั้งแต่เรียนมัธยม มันคือความต้องการของตัวเราจริงๆ

เมื่อพักกลางวัน มีเวลาว่างเยอะ เลยนั่งเล่นคอมที่พลาซ่า พอดี คนญี่ปุ่นสองคนไม่มีที่นั่งแล้วคนข้างเราลุกพอดี ก็เลยเรียกเค้ามานั่งด้วยกัน เค้าก็มองๆว่า นี่คนไทย รึว่าญี่ปุ่น ฮ่ะๆๆ สองคนนี้ก็มานั่งเซ็ทภาษาญี่ปุ่นในเครื่อง แต่งมกันนานทีเดียว เค้ามองๆมาที่หน้าจอเราแล้วก็คุยกัน ตอนนั้นเรากำลังคุยกับเพื่อนคนญี่ปุ่นอยู่ด้วย ก็เลยพิมพ์เป็นภาษาญี่ปุ่นหมดเลย แปลกมั้ยคะ คนไทยคุยภาษาญี่ปุ่น ก็ติดมาตั้งแต่พวกตูน ตาล แล้วก็ตี๋เล็ก ยังยืนด้วยกันแล้ว หลังๆพูดญี่ปุ่นกับตี๋เล็กไป ฮ่าๆๆ ตลกดี พูดญี่ปุ่นกับคนเกาหลีเนี่ย

วันนี้กลับหอก่อนน็อปเพราะว่าสังขารไม่ไหวแล้วจริงๆ ปวดท้องขั้นแบบว่า เหอะๆ งอตัวเวลาเดิน กลับมาก็โทรคุยกับคุณแม่ แล้วก็โดนเทศน์ไปตามระเบียบ ชินแล้วค่ะ หลังจากคุยกัน ก็เลยตัดสินใจว่าจะวางแผนการเรียนใหม่หมดเลย คือมันดีนะคะที่เราหวังอะไรเอาไว้สูงๆเพื่อผลักดันตัวเอง แต่เราก็ต้องมีข้อจำกัดของมัน อย่าไปตั้งเป้าว่าจะต้องได้ตามที่หวัง แต่ควรตั้งเป้าว่าเราจะพยายามให้ได้อย่างที่เราหวัง การเรียนหนังสือ จริงๆแล้วควรรู้จักวิธีทำให้มันสนุก ไม่ใช่เรียนแล้วเอามาเครียดกับมันจนไม่เป็นอันทำอย่างอื่น มันยังมีหลายอย่างที่เราเรียนรู้ได้โดยไม่มีเกรด ไม่มีGPA มาวัด สิ่งที่เรียกว่าประสบการณ์ไงหละ ถ้าวันๆเอาแต่ยึกติดว่าฉันจะต้องได้เกรดเท่านี้ ฉันจะต้องได้คะแนนมากกว่าคนคนนี้ เมื่อไหร่ คุณจะได้เรียนรู้ชีวิต ไม่ว่าจะ A B C รึว่าตก ก็ต้องยอมรับมัน ถ้าตกก็อย่าคิดมาก บอกกับตัวเองไปเลยว่าฉันจะต้องพยายามใหม่ และถ้าผ่านก็บอกกับตัวเองว่า ฉันจะพยายามต่อไปอีก เมื่อไหร่ก็ตามที่คุณทำแบบนี้ได้ การเรียน ก็ไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตายอีกต่อไป

รั้วมหาวิทยาลัยที่เป็นการเริ่มต้นของการเติบโต การที่ได้ก้าวมาถึงจุดนี้ มันเหมือนเป็นสัญญาณบอกแล้วว่าคุณกำลังจะเป็นผู้ใหญ่แล้ว

ตอนนี้สีที่ชอบมองที่สุดคงจะเป็นสีเขียวๆ โดยเฉพาะทุ่งหญ้าสีเขียวเนี่ย จะเป็นอะไรที่มองแล้วมึความสุขที่สุด เย็น สบายตา ทำให้รู้สึกผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูก ^^ ที่หลังมหาวิทยาลัยจะมีระเบียงที่นึง มองเป็นออกแนวป่าๆข้างหลัง ที่นั่น คือวิวที่สวยที่สุด หลังจากทานข้าว ก็จะชอบเดินไปดู รึเวลาอยู่หอแล้วเดินไปทิ้งขยะ ก็จะชอบยืนหลับตาตากลมเล่นที่ระเบียบ นี่ไง ความสุขที่เกิดขึ้นโดยที่เราไม่ต้องอาศัยอะไรนอกจากธรรมชาติ

เสาร์นี้จะไม่ได้กลับบ้านค่ะ ไปสระบุรีแทน วันเกิดคุณย่าค่ะ แต่ยังไงเช้ามันเสาร์ก็มีเรียน ต้อวออกเดินทางตอนบ่ายแทน คุณพ่อจะมารับที่หอ แล้วก็ไปกันเลย ไม่ได้ไปสระบุรีนานมากๆแล้ว อยากไปมากๆ ทำได้ก็อยากจะไปไหว้คุณปู่ด้วย อยากจะขอโทษคุณปู่ที่หลานคนนี้ไม่ตั้งใจเรียนเท่าที่ควร ทำให้คุณปู่ที่มองดูอยู่ต้องผิดหวัง เอาใหม่นะคะ หลานคนนี้จะเริ่มใหม่ แล้วจะทำให้ดีที่สุดค่ะ