~* サワレナイ *~ The Precious Memory with U

HBD to Pang ^^
สุขสันต์วันเกิดนะคะ ปีนี้ก็18แล้วสินะ โตขึ้นอีกปีแล้ว
ถ้าเป็นเมืองนอก 18 เนี่ยถือว่าเป็นผู้ใหญแล้ววนา
ยังไงก็ขอให้เป็นปีที่ดีนะคะ สุขภาพแข็งแรงๆ
มีความสุขมากๆนะ

เมื่อวันอาทิตย์เป็นวันที่ทรมานที่สุด เนื่องจากไมเกรนมาค่ะ~ ปวดหัวตั้งแต่ลืมตาตื่นเลยก็ว่าได้ มันปวดแค่ข้างเดียว นั่นก็คือข้างซ้าย ไม่รู้ว่าทำไมถึงปวด แต่ว่ามันปวดจนยืนไม่ได้เลย แต่ตอนเช้าก็ฝืนๆไปซักผ้า แล้วต้องมาถูบ้าน ถูไปทุบหัวตัวเองไป ปวดจนไม่ไหวแล้วววววว คุณพ่อเลยพาไปเดินเล่นตึกคอมกับโรค่ะ ทานฮ็อตพ็อตราเมนแล้วก็มาซื้อของที่ TOP แล้วก็กลับบ้านกัน ตอนกลางคืนคุณพ่อก็มาส่งที่หอ เหนื่อยชะมัด

วันนี้ไปเรียนตามปกติโชคดีที่ไม่ปวดหัวแล้ว เรียนภาษาญี่ปุ่นแบบเอ๋อๆ ก็มันยังไม่ตื่นฮ่าๆๆๆ วันนี้ก็เรียนบทที่เคยเรียน ส่วนคาบคันจิก็คัดๆแล้วลงมาทานข้าว ไปทานร้านเดิมกับตูน น็อป ตาล ปอ แล้วก็มีเพลงอีกคน เพื่อนๆยังไม่ได้ทำการบ้านภาษาไทยเลยนั่งปั่นกันใหญ่ ไอ้เราจะสอบหนังสืออ่านนอกเวลาก็เร่งอ่านใหญ่ ฮ่ะๆๆๆ สอบไปแล้วก็แปลกๆ มันจะยากก็ไม่ยาก จะง่ายก็ไม่ง่าย แต่พอทำได้ ตอนเย็นไปนั่งรอเพื่อนหน้าตึกไอทีเจอพีซ พีซมาหาเพื่อนที่นี่ เลยนั่งคุยกับพีซนานเลย อ่อ ตี๋เล็กก็มารอปอเลยเรียกตี๋เล็ก เจ้าตัวก็เดินมานั่งด้วย ฮ่าๆๆ ตี๋เล็กเป็นแฟนปอ เป็นคนเกาหลี จริงๆชื่อ Lee Hoojung อะไรซักอย่าง ออกเสียงไม่ถูกซักที แต่เรียกกันตี๋เล็ก คุยกันไปคุยกันมาก็เพิ่งรู้ว่าชอบดูทีวี พอบอกฉันชอบดู Xman ตี๋เล็กก็ อ๋อ!!! สนุกมากกกกก ฮ่าๆๆ น่ารักดี หลังจากเพื่อนๆมาก็กลับหอทันที ตอนแรกว่าจะไม่สั่งข้าวแล้วต้มมาม่าเอา ไปๆมาๆ ลิ้นมันเจ็บเลยไม่ไหว ต้องสั่วข้าว ไม่อร่อยเท่าไหร่ เลยทานไปนิดเดียว เหลือบานเลย นี่ก็มานั่งทำเลข อ่านหนังสือไปตามเรื่อง เฮ้อออ เหนื่อยจังเลย T^T ไม่ไหวแล้วว เอาไว้ถ้าถึงเวลาเที่ยวก็จะเที่ยวเต็มที่เลย!

มาริจังจะกลับญี่ปุ่นอย่างถาวรวันที่ 5 กรกฎาคมแล้ว T^T เพื่อนสุดที่รัก โฮๆๆๆๆๆๆๆ จะไม่ได้เจอกันแล้วเหรอเนี่ย แต่เห็นว่าจะมาเที่ยวช่วงธันวาคม >.< มาริ มาไวไวนะ เอาไว้ฉันจะไปเรียนที่ญี่ปุ่นด้วยน๊า!!!

ถ้าปลายปีดงบังมีคอนที่มาเลย์แล้วไม่ติดอะไรก็ไปแน่นอนค่ะ ^^ คุยๆกับพี่แนนเอาไว้ พี่แนนก็เออๆ ไปเที่ยวด้วยก็ดี แต่อะไรๆก็ไม่แน่นอนค่ะ อาจจะติดสอบไม่ได้ไปก็ได้ หึหึ

*****************************************************************************

วันนี้เป็นวันที่หัวใจทำงานหนักมาก มากจนไม่อยากจะทำอะไรเลย หัวใจ เหนื่อย ล้ มันเกินรับได้ ยิ้ม หัวเราะ ร่าเริง ทั้งๆที่มันไม่ใช่เลย มันไม่ใช่เลยจริงๆ มันไม่ใช่การเสแสร้งนะ แต่ ไม่อยากทำให้เพื่อนไม่สบายใจ ถอนหายใจตั้งแต่เช้ายันเย็น นับครั้งไม่ถ้วนเรียนแบบไม่มีกะจิตกะใจ สิ่งที่ทำร้ายตัวเอง คืออดีต~

เลิกๆ เลิกบ่น ตอนนี้ติด AF4 มากมาย กลับมาก็ต้องมาดู เออวันนี้เรียนเสร็จแล้วไปร่อนกับตูน ปอ ตาน ที่ห้องสมุด สนุกสนานเฮฮากันสุดๆ เหอะๆ เพื่อนๆไปยืมหนังสือกันค่ะ อยากรักการอ่านแบบนั้นมากจังเลยอ่ะ เฮ้ออออออ ขี้เกียจจริงๆเลยเรา ไม่ทำอะไรนอกจากนั่งเครียด บ่นๆ แล้วไม่ทำอะไร วันนี้ไม่มีกะจิตกะใจจริงๆ พรุ่งนี้จะขยันมากขึ้น และตั้งใจแล้วค่ะ ขอวันนี้วันนึง วันสุดท้ายที่จะเครียดกับเรื่องบ้าๆที่ควรจะจบไปนานแล้ว ให้มันจบลงตรงนี้ดีกว่า

สอบประดังเข้ามาแล้วค่ะ ไม่รู้เรื่องเล้ยยยยย ไม่ได้เข้าใจเล้ยยยยยย ตายแน่นอน วันศุกร์นี้สอบphonetics โฮกกก ไม่รู้เรื่องเลยค่ะ เวรกรรมจริงๆ พรุ่งนี้จะต้องนั่งอ่านหนังสืออย่างแรงเลยค่ะ เอาเป็นว่าพรุ่งนี้จะพกหนังสือไปอ่านเยอะๆแล้วกัน

ถ้าให้เปรียบอารมณ์ตัวเองตอนนี้ คงเข้ากับเพลง Insa ที่แจจุงร้องประกอบหนังเอาไว้ เศร้าๆ ซึมๆ ฮ่ะๆๆๆ ใครที่สังเกตก็จะเห็นว่าถ้าเงียบเมื่อไหร่ ตาจะเหม่อ ใจจะลอย หว้าเหว่ หดหู่ ตอนนี้อยากกลับบ้านมากที่สุด อยากนอนกอดคุณแม่ อยากนั่งคุยกับคุณพ่อ นั่นแหละสิ่งที่อยากทำ

เวลาใจเราสับสน อย่า อย่าพยายามคิด ให้หยุด แล้วพักผ่อนใจตัวเองอ ให้หัวใจได้ทิ้งช่วงและหยุดพัก ให้สมองได้รีแล็กซ์และผ่อนคลาย อย่าเอาแบบเรา เครียด ปวดหัว และไมเกรน ไม่ดีเลยค่ะ

เอาหละ ไปดีกว่า^^ สู้ๆ