~* サワレナイ *~ The Precious Memory with U

วันนี้เป็นวันที่หัวจะระเบิด มีศึกสงครามตั้งแต่เช้ายันเย็น..........

วันนี้ไปสมัครเรียนแล้วค่ะ สรุปแล้วว่าเริ่มเรียนวันที่ 19 มีนาคมนี้แล้ว T^T ไม่รู้จะรีบไปไหน ชีวิตวันหยุดยาวจบสิ้นแล้ว เพราะต้องเริ่มเรียน summer เก็บเครดิตสองตัวก่อนเลย เพราะฉะนั้นก็จะเรียนก่อนเพื่อนเลย เวรกรรม เป็นรุ่น 49 ไปซะงั้นเลยอ่ะ โฮกกก เพื่อนๆเค้า 50 ไอ้เรา 49 เพื่ออารายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

อีกเรื่องที่น่าหนักใจคือหอพัก หอดีดี แต่การบริการไม่ดี มีรถส่งในมหาวิทยาลัยเพียงแค่สามรอบ แล้วนู๋จะกลับยังไงคะ โฮๆๆๆๆๆ หอบริการดีดี แต่ห้องพักแคบ ตาย..อัดกันไม่ไหวหรอกตั้งสามคน T^T ถ้าอยู่หอในก็ต้องรีบแล้ว เพราะว่ามันจะเต็มเอา และแล้วก็ไม่รู้อนาคตตัวเองจนได้ ไม่มีที่อยู่ ที่วางแผนกับเพื่อนๆกันไว้มันไม่ได้เป็นไปอย่างที่คิด เพราะว่าหอใน แบบสามคน มันไม่มีแล้ว กำ ="= เลยต้องมาหาหอนอกกันให้วุ่นวาย บ้าตายแล้วค่ะ บางนาก็ว่าไกลความเจริญแล้ว ทำไมถึงได้ยุ่งยากแบบนี้น๊อ!!!!!!!!!!!!!

เริ่มไม่อยากเริ่มใช้ชีวิตมหาวิทยาลัยแล้ว เนื่องจาก เหงาT^T ไม่ได้อยู่บ้านที่ตัวเองรัก ช่วงนี้มองไปรอบๆแล้วก็น้ำตาคลอ นี่เราจะต้องจากบ้านไปไกลเลยนะเนี่ย ต้องไปใช้ชีวิตที่กรุงเทพที่น่าเบื่อ อะไรก็ไม่สะดวกสบาย นี่แหละ ชีวิตที่เพิ่งเริ่มต้นขึ้น มหาวิทยาลัยที่อยากดันอยู่ไกลบ้านไกลเมือง จะเดินทางไปไหนก็แสนลำบาก T^T ที่นี่จะเป็นเพียงห้องรับแขกเท่านั้นแหละ ตอนนี้กำลังพยายามเชื่อมั่นแบบนั้น!!!

การอยู่ร่วมกันคงไม่ได้น่าสนุกอย่างที่คิด ขอเพียงแต่อย่าให้มีปัญหากันระหว่างเพื่อนเท่านั้นก็พอเพียงแล้ว ตอนนี้เครียดจนไม่อยากทานอะไร ไม่อยากคุยกับใคร ไม่อยากพบเจอใคร อยากอยู่คนเดียว อยากคิดอะไรคนเดียว นั่งฟังเพลงของดองบังไปเบาๆ แล้วก็คิดถึงอนาคตที่แสนโหดร้าย ชีวิตในรั้วหมาวิทยาลัย มันไม่ได้แสนหวานอย่างที่ใครๆคิด แต่มันเป็นการเริ่มต้นของการต่อสู้ ต่อสู้ที่จะใช้ชีวิตร่วมกัน

ขอเพียงตั้งใจเรียน นั่นคือสิ่งที่คิด... แต่ตอนนี้มันไม่ใช่อย่างนั้นแล้ว อยู่ตรงนั้น มันไม่มีอะไรเลย จะออกไปไหนก็ลำบาก ถ้าขับรถได้ก็ต้องเสียค่าน้ำมันอีก สิ่งที่ดีที่สุดคือการอยู่หอใน จะได้ไม่ต้องมีเรื่องอะไรมากมาย แต่ก็ไม่อยากร่วมห้องกับใครที่ไหนไม่รู้ อยากอยู่กับเพื่อนที่รู้ใจ เพราะการที่เราจะอยู่กับใครได้เป็นเวลานาน มันต้องเข้าใจกัน แล้วนี่ถ้าต้องไปอยู่กับใครที่ไม่รู้จัก จะทำยังไง??? แต่นะ ย้ายที่ ก็ต้องเจอเพื่อนใหม่ การที่เราจะรู้จักเพียงเพื่อนๆที่โรงเรียนมันคงเป็นไปไม่ได้

คิดแล้วก็เหนื่อยใจและท้อกับชีวิตในวันข้างหน้าแล้วสิ อุปสรรคตัวฉกาจก็คือตัวเราเองนั่นแหละ ตัวเราที่กลัวความลำบาก ตัวเราที่กลัวการต่อสู้ ทั้งหมดก็คือตัวเรานั่นแหละที่สร้างความหนักใจทั้งหลายทั้งมวลขึ้นมา!!!

ใครหลายคนก็ผ่านการเรียนมหาวิทยาลัยกันมาแล้วทั้งนั้น เค้าก็อยู่กันได้ ไม่เห็นจะเป็นอะไร แล้วทำไมเราจะต้องกลัวด้วย ก็อยากจะคิดได้อย่างนั้น แต่เมื่อเจอเค้ากับตัว บอกได้คำเดียว คิดมันง่าย ทำมันยาก~ อยากหยุดเวลาเอาไว้ตรงนี้ เวลาที่ไม่มีอะไร เวลาวันหยุดที่แสนสบาย ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น แต่วันหยุดกำลังจะหมดไปแล้ว มันกำลังจะจบลงแล้ว แค่คิดเสียงในหัวก็บอกว่า "เหนื่อยใจ"

ขอย้อนเวลาไปใหม่ได้มั้ย ย้อนเวลากลับไปสมัยเด็กๆ อยากอยู่กับครอบครัวให้มากขึ้นกว่านี้ อยากใช้เวลากับคุณพ่อคุณแม่ให้มากขึ้นกว่านี้ อยากเล่นกับน้องให้มากกว่านี้ อยากนั่งลูบไอ้ตัวเล็กให้มากกว่านี้ อยากใช้เวลาที่บ้านให้มากกว่านี้ อยากหยุดความคิดที่เบื่อบ้านลงตรงนี้ แล้วสนใจทุกรายละเอียดของบ้านให้มากกว่านี้

เคยลองไปอยู่กับพี่อ๋อ มันเหงา มันคิดถึงบ้าน แต่นั่นยังสบายกว่าการอยู่หอเยอะ แค่นั้นยังท้อ แล้วงานนี้ไม่แย่เหรอ.................???

ต้องสู้ ต้องขยัน ต้องตั้งใจเรียน การเรียนมันไม่ใช่ออกสนามรบ เพราะฉะนั้นมันคงไม่ยากเกินความสามารถ สู้ๆ สู้ตาย!!!