~* サワレナイ *~ The Precious Memory with U

เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านว่า รึว่าวันนี้ 3 กันยายน 2549 เป็นวันที่ทรหดสุดยอดและเหนื่อยสุดซึ้ง............

ตอนแรกที่รู้ว่ามาโกโตะจะมาไม่ได้คิดอยากจะไปดูหรือว่าอะไรเลยค่ะ แต่พอมันเข้าใกล้ๆวันแล้ววันเล่า เริ่มอยากไปอย่างบอกไม่ถูก เพราะว่าวันเสาร์(วันที่2 กันยายน) ไปเดินงานเล่นๆ แล้วยืนดูวงที่มาเต้นได้แป๊ปนึง ก็เริ่มบ่นกับคุณพ่อว่าอยากมางานนี้พรุ่งนี้อีกวัน เพราะจะมีศิลปินมาจากญี่ปุ่น คุณพ่อก็บอกให้มาได้ เลยรีบโทรหาตูนว่าพรุ่งนี้จะมาด้วยนะ ติดรถมาหน่อยนะ และแล้วก็ตกลง ได้มางานจริงๆ

จำได้ว่าไปที่หอตูนตอนประมาณ8โมงครึ่ง โห...ไก่โห่ ไปถึงนั่งได้แป๊ปเดียวก็คณะตามล่ามาโกโตะเอ้ยยคณะไปคอนของเราก็ออกเดินทาง นั่งบนรถก็ฟังเพลงไปเรื่อยๆ หลับค่ะ ม่อกไปเลย ตื่นอีกทีจะถึงมาบุญครองแล้ววว ช่างรวดเร็วเหมือนปีกบิน มาถึงหน้ามาบุญครองตอนสิงโมงเช้า เราสามคน ก็เดินดูรอบๆงาน ร้านเค้ายังไม่ค่อยจะเปิดเล้ยยยยย ตูนซื้อเสื้อเตรียมไปมีท ถ่ายรูปกับมาโกโตะยักษ์ ฮ่าๆ แล้วไปทานโออิชิราเมงกัน นั่งคุยกันไปซักพักเราก็เริ่มกลัวว่าจะมีคนไปจองที่ตรงรั้วที่เราๆนั้นเล็งกันเอาไว้ เราเลยวิ่งไปดู คนเริ่มเยอะแล้วจึงรีบออกไปยืนๆ ด้อมๆดมๆมองๆรั้วที่ติดเวที

แดดร้อนมากจังไม่มีใครไปยืนติดรั้วเลยแม้แต่คนเดียว สาวกรุงเทพกลัวดำ แต่เราไม่กลัว ค่อยๆเถิบเข้าไปๆ ซักพักก็มีคนไปยืนติดรั้วเราเลยรีบกระโดดเข้าไปด้วยคน ยืนตากแดดเหงื่อไหลเหมือนอาบน้ำยังไม่ได้เช็ดตัว กว่างานจะเริ่มก็เหงื่อท่วมแล้ว ดูวงที่มาเต้นแล้วก็นึกวงของวันเสาร์พี่หน้าแจจุง น่ารักเชียว ฮ่าๆๆ วงที่เต้นวงแรกชื่อวงแฟร์รี่มาเต้นมอร์นิ่ง แล้วก็ดูกันไปเรื่อยๆจนถึงวงที่มันส์ระเบิดจนเราเองกรี๊ดและเต้นอย่างเมามัน ใช้แล้วพวกเค้าคือม็อกส์!!!!!!!!!!!! โอ้วว กรี๊ด เอาใจไปเลยค่ะ มีมาเล่นๆ แล้วพี่จินแอบแฟนเซอร์วิสเหล่เมะตลอด มีฉากวายๆมาให้อิฉันกรี๊ดหลายรอบ ได้ลูกอมมาด้วย จำไม่ได้ว่าใครให้ หึหึ อีกวงนึงที่กรี๊ดดดดกันจนคอแห้ง และตอนนี้พวกเค้าได้เป็นวงที่ตาตรึงใจเราได้แล้ว "Cherish Union!!!!!" โอ้ววรักวงนี้ รักมากกกก เต้นเก่งมากกกกก ชอบค่ะ ได้ใจ เอาไปเลย100เต็ม อย่างกับดูดองบังมาเองเลยอ่ะ เต้นกันเก่งจนเราเองกรี๊ดดดเจ็บคอมากมาย แต่เราไม่ได้ถ่ายรูปไว้เลยเสียดายมาก อยากเก็บเอาไว้ให้มาโกโตะเต็มที่เลยไง...

และแล้วเวลาที่เรารอคอยกันจนขาเป็นตะคริวไปสามรอบก็มาถึง ซันตะกับโทวะออกมาก่อนใครเพื่อนเพื่อเซ็ตซาวและเครื่แงดนตรี โฮกกกกกกกกก ซันตะคะ หล่อไปไหนคะ โฮกกกกกกกกกกกกก กว่ามาโกโตะจะออกมาเราก็โดนกระแทกกับรั้วไปหลายทีอยู่ สะโพกนี่ช้ำเลยค่ะ อยากบอกว่า เราจะเป็นบัลเล่ต์ก็งานนี้หละ เพราะว่าเราต้องยืนแบบปลายเท้าอ่ะ แล้วหลังๆนี่บนรั้วเลย หึหึหึหึ โดนเบียดอย่างจัง.............

เข้าเรื่องกับมาโกโตะเลยดีกว่า เฮียออกมา อย่างกลัว ยมทูตที่ไหนวะ โคตรหลอนอ่ะ แต่หล่อมากๆเลยอ่ะ ชอบๆ เสียดายผมสั้นไปหน่อย ชอบตอนผมยาวอ่ะ หล่อ เข้ม คม อันนี้แอบมีแตกเนื้อสาวเล็กๆ ร้องเพลงก็ไม่เป็น แต่กรี๊ดจนหมดเสียงหมดแรง โฮกกกกก มีคนข้างหลังเบียดมาเรื่อยๆ เลยบอกไปว่าถ้าเบียดมาจะเบียดกลับนะ เพราะเจ็บมาก มันกระแทกกับรั้วอ่ะ ทรมานนนนน พี่นักข่าวยังหันมามองอย่างเป็นห่วง ถามว่าไหวมั้ย พี่คะทจะตายแย้วววววว มาโกโตะก็พูดแค่ ผมรักคุณ เฮีย ไปฝึกคำอื่นเถอะ.......... เอาแบบหลายๆคำได้แล้ว คนไทยอยากฟังงงง

รูปที่จะลงต่อไปนี้ ไม่อนุญาติให้เอาไปโพสต์ต่อโดยไม่ได้รับอนุญาติก่อนนะคะ ถ้าเราเจอ ได้มีเรื่องแน่นอนค่ะ เพราะรูปที่ถ่ายมาแลกกับตะคริวและความยากลำบากอย่างสุดแสนทรมาน ยืนตั้งแต่11โมงถึง4โมงเย็น.......

ปล. เมื่อวานไปดัดผมมาแล้วค่า..........
ปล. วายก็ยังคงจะครองโลกต่อไป
ปล. รัก ทักกี้พีจัง และ ยุนแจ